نزدیک که باشی عشق افسانه می نماید وای آن وقتی که می خندی شهرزاد قصه گو می شوم چشمهایت را نمی فهم اما آغوشت همیشه مهربان است همیشه دوستم بدار

کاش آرامشی باشد برای من

برای این روح دردناک

برای این گرفتار همیشگی گردباد

چگونه می شود روزی بدون رنج دلسپردگی یا دلسپرده داشتن گذراند

درد مکشم

مردد می شوم

.....

بی قرارم

بخاطر تو

شاید هرگز ندیدمت در این سال ها

 سختی این حلقه دستم را می فشارد  

یا سختی روزگار

نمی دانم

شاید هم عشقی ناشناخته

خصلتی دور مانده

یا خاطره ای محجور

پشیمانم

برای تو یا خودم نمی دانم

سختی اش در سکوت است و وفاداری

می خواهم که بدانی  همین

سرآغازش  از ابتدا پایان بود

بیهوده هزار باره فریب خوردم

آشفتگی تنها ثانیه ای از حال امروز من است

رنجیده ام 

به وسعت همه عشقی که به تو دارم

و دل نگران از همه آنچه از طبیعت تو می بینم

سکوت یا فریاد

ناچارگی بی تابم می کند

انتظار شیرین یکی شدن

ثانیه شماری کنار تو بودن

قلب تو با من است آیا؟

شراب  شوق

سرگیجه های خوشحالی

تا انتهای جام با من بمان

همه تردید هایت را عاشقانه می خواهم

از این همه عشق من

از این همه نیاز

دو راهی نصیب تو شد

سرگردان چرتکه افکار توست فردای من

به سینه ات بفشار مرا

تا سیراب شوم از درد عشق

تا بسوزد گونه ام از عطش لبانت

و آب شوم در هرم  بی قراریت

ایستاده ام

لاشه عشقم پیش روست

و حفره ای میان سینه ام

برای ماندنت لابه نمی کنم

معشوق بی عشق عاشقی دیگر می شوم

 

 

به عکست خیره می شوم و باز

داغ دلم تازه می شود

پر می کشم در هوای با تو بودن

و اصرار دلی که نخواستن نمی داند

اما من معنی نخواستن را خوب فهمیده ام

سرخی اش هنوز روی گونه ام می دود